Noche Buena 12

Bago matapos ang misa sabi ni father ganito, mga brad mga sister pamilya muna unahin natin, kahit na di materyal na bagay ang ibigay ninyo ang oras lang na makasama ninyo ang pamilya ninyo ay magandang regalo na. 

Sa eskwelahan natutuhan ko na ang pamilya ang pinakamaliit na yunit ng lipunan. Binubuo ng nanay tatay at mga kapatid. Ito ang kwento ko. Nakaugalian na namin na magsama-samang pamilya tuwing Pasko sa bahay ng uncle ko sa Paranaque. Doon may mga palaro, pagkain palitan ng regalo at ano-ano pa.

Mama ko abala sa taas magbalot ng regalo, kapatid ko nasa ibang bansa, kasama ang asawa niya. Yung isa kong kapatid busy sa negosyo. Yung isa natulog at yung isa nasa labas.

Ewan ko di kami pinalaki na sama-sama. Pag Pasko lang pero pagkatapos nun wala na kanya-kanya na. Yun siguro ang dahilan kung bakit natutunan kong self centered. Kung bakit minsan eh sabik ako sa pagmamahal ng isang tao na nagiging selfish na ako. Di ko naman sinabi na di ako mahal ng magulang ko. Hindi naman ako makakarating sa meron ako ngayon kung di dahil sa kanila. Di ko naman sila pwede sisihin sa pagkukulang nila. Sa totoo lang nakakainggit ang buo ang pamilya. Kanina habang alas dose nagtitklop ako ng damit ko. Yung iba may kupas na naman. Nakupasan ng mama ko. Di na ako nagalit Pasko naman. Bibili ako ng bagong aparador kahit mahal, itatabi ko lahat ng damit ko lalo sa mata ng nanay ko pare less away na. Yung iba ipamimgay ko na, tapos bibili ako ng mga bago unti-unti. Panahon na para sa mas malaking responsibilities. Kung hindi ako nagkakamali pangalawang blog ko na to na medyo malungkot. Sanay na naman ako pero isang araw ang tinitiyak ko di ko sasanayin ang magiging pamilya ko ng ganito.

Di ako galit sa mga magulang nauunawaan ko kahit may pagkukulang.

Blogged-

I want to hug you

kiss you

and tell you how much I love you

if only..

12:51 na orasan. Kung ano ano ang pinapanood ko sa youtube, nakakabagot. Ilang araw na lang Pasko na. Sabi nila ito raw ang araw ng pagbibigayan. Tama naman, pero araw-araw ata yun sa palagay ko. Sa panahong mag-isa ako mas namimiss ko ang kasintahan ko. Try kong gumawa ng tula. Di na ata ako matatas sa paggawa at magkukwento medyo kulang na sa practice pero itatry ko.

Malamig ang hangin na nanunuot sa buo kong katawan

balisa sa kakaisip laman ng isip ko'y ikaw

hagkan kat yakapin ng mahigpit ngayong gabi ang kailangan

subalit ikay malayo pangungulila di matigilan

Jeddah-

Namimiss na kita di mo lang alam

Ang makita yan ang dalangin ko sa maykapal

makasama kang muli hiling ko sanay matupad

subalit kailangan ko munang magtiis at maghintay

cold-

Its been six months since we drifted apart

and my mind is longing for you for the longest time

I wish you were here coz I miss you so much

I need your warm embrace and be my fire tonight

ice-

I kissed you and hug you tight

As our body united as one

i whisper, you are my only one

As you look at me, and wake me up

dreams

words can kill indeed

as i slowly hurt you beneath

tears flow outside the window

as i realized it wrong, sorry

21-

Isang buwan-

Isang buwan na rin pala nakakalipas nung huli ako na kapagblog. Busy masyado, napapabayaan ko na sarili ko pero babawin na lang ako ngayong bakasyon. Nag-iisip pa ako ng bagong layout sa blog ko para next year. Tagal ko na rin blogger dami ko na nasulat dami ko na nasabi pero wala naman nakapansin sa blog ko. Ano nga ba kwenta nito eh puro kwento lang naman ng buhay ko meron dito.

End of the world na raw pero sino ba sila para magsabi nun? Tuloy ang buhay. Inaantok na ako pero kinailangan kong magtipa para makapagrelease ng anumang damdamin na matagal ko ng tinatago. Nakakamiss din noon, simple lang buhay ngayon komplikado. Ganun talaga mga tao anjan lang sila kapag nag-iisa sila pero kapag may kasama ng iba ok na. Sanay na ako dun di ko na dapat magkaroon ng hang over pa. 

Cute ng kanta ng ABS, dumarami ang mga tala tuwing kapaskuhan. Malapit na Pasko pero di ko pa maramdaman. May kulang di ko alam basta may kulang.

#AMALAYER: Pagsipat sa mga bampira ng makabagong panahon.

Proverbs 22:24

Do not make friends with a hot tempered person, do not associate with one easily angered.

Dalawang linggo na ang nakakalipas ng imbitahan ako ng aking kaibigan sa CCP upang dumalo ng isang misa na mas kilala sa tawag na Feast. Parang pelikula ang ambiance ng lugar at napakarami ng tao. Di pangkaraniwan ang misa kompara sa dinadaluhan ko tuwing Linggo. Mas masaya, mas malaki at mas malalim ang paliwanag na kapupulutan ng maraming aral.

Ang artikulong nais kong ibahagi ay sinulat ni Brother Bo Sanchez na siya ring naging paksa sa misang aking dinaluhan. Pinamagatan itong, Vampires: How To Deal with Different People.

Hindi dahil papalapit na ang showing ng Breaking Dawn Part II kaya ko isinulat at pinalawak ang paksang ito bagkus ay nais kong ibahagi ang natutuhan ko na maaari ring kapulutan ng aral. 

Ayon kay Sanchez, tayo ay napapaligiran ng iba't ibang uri ng bampira. Mga bampira na siyang humihigop ng ating mga lakas, oras, salapi at buhay upang sila maging kasangkapan nila sa kanilang mga pansariling pangangailangan.

Nagsimula umano na mas naging maingay ang usap-usapan tungkol sa mitolohikal na karakter na bampira noong 18th Century na hanggang sa kasalukuyan ay nabubuhay pa rin sa ating lipunan. Subalit dahil tayo ay nabubuhay na sa panahon na wireless communication ay nakikisabay na rin sa agos ng panahon ang mga iba't ibang uri ng bampira. Narito ang ilang uri ng bampira ayon kay Sanchez.

1. Criticizing Vampires- Sila ang mga uri ng bampira na mistulang may misyon na itama ang lahat ng mali sa mundo. Ang dahilan ay upang ipakita at ipadama na sila ay mas mataas at laging tama sa iba. Ang lahat ng sabihin at gawin mo ay laging may komento. Lagi kang itatama upang iparamdam sayo na sila ang superyor at makita kang lagi sa ibaba.

2. Controlling Vampires- Ang uri ng bampirang ito ay ang mga bampirang gumagamit ng matinding galit upang itulak nila ang kagustuhan nila sa ibang tao. Daig pa ang mga bata sa pagiging controlling umayon ka lang sa kanilang kagustuhan. Maaaring maging mabuti ang kanilang intensyon subalit hindi nila ito magagawa nang hindi nakakasakit at nakakainsulto ng kapwa.

3. Contradicting Vampires- Sila naman ang mga bampira na laging tutol sa lahat ng paniniwala at sasabihin mo. Hindi sila bukas sa mga bagong ideya sa halip ay laging negatibo ang iniisip nila sa maaring maging resulta nito.

4. Complaining Vampires- Ah, ah, ah, maaaring isa ka sa mga bampirang ito. Puro reklamo (di ka na lang magtrabaho) Pakiramdam nila sila ang biktima, sila ang laging kawawa, ang laging underdog at higit sa lahat ay ayaw nilang tumanggap ng solusyon sa kanilang mga problema, sa dahilang kapag nasolusyanan na ito ay wala ng maaawa at makikisimpatya sa kanila.

5. Clinging Vamprires- Pag wala ka wala ako, iyan ang peg ng mga bampirang ito. Ang lahat ng kanilag self-steem at pagpapahalaga sa sarili ay nakadepende sa ibang tao.

6. Crying Vampires- Ang mga umiiyak at umaarte na mistulang sinaktan ng sobra-sobra ng iba. Mga bampirang OA ang pagiging sensitibo

7. Coward Vampires- Mga duwag, puro lang oo, mga bampirang gustong iplease ang lahat ng tao kahit sa huli ay siya rin naman ang talo.

8. Con Vampires- Mga bampirang may rosas na nakaipit sa bibig. Kailangan umano mag-ingat ng mga kababaihan sa mga ganitong uri ng bampira. Sila ay may kakayahan na maakit ang lahat subalit sa likod nito ay sila naman ay totoong mga sinungaling.

Kapag nakasalamuha mo ang ganitong uri ng tao ay may mga paraan upang ikaw ay makaiwas ( kahit na sa maraming pagkakataon ay di ka talaga makakaiwas)

Una, walk out and find your bread elsewhere. (walking out meaning, decreasing your time to that person)

Pangalawa, protect yor head and eat you bread.

Malalim? Kaya mo yan.Tinatamad na ako magsulat.

Medtech

Seek the Kingdon of God above all else, and live rigthoeusly, and he will give you eberthing you need. Matthew 6:33

Sapat na ang mga tsokolate sa tabi ko upang magsilbing pandagdag lakas at talino para makapagreflect ako sa gabing ito. Kakatapos lang ng unang klase ko sa FEU. Di maganda ang gusali ng MEDTECH, for some reason namimiss ko ang gusali ng IAS. Maliit ang klase at marami ang estudyante. Sana nga mabawasan sila ng makaluwag naman ako kahit papaano. Una pa lang ng klase ay maingay na sila. Di ko alam kung anong estratehiya ang gagawin ko para matahimik ang klase ko.

Palagay ko sa akin pa rin naman ang load. Kailangan ko lang balansehin ang oras ko sa pagbyahe, ag tagal ng byahe. Di dahil sa ubod ng layo subalit dahil sa ubod ng trapik.

Sa kabilang banda, mahalaga sa akin ang semstreng ito. Ito ang maaaring magbigay sa akin ng daan patungo kung ako ba ay kukuhanin pa nila sa susunod na taon o hindi na. Syempre nais ko maging tapat sa akin ang head sa magiging ebalwasyon ko. Di ko talaga alam if pasado ba ako noon o pasang awa. Pero salamat talaga at may load ako.

God, marami po ang pagkukulang sa akibg sarili higit sa ibang tao subalit patuloy po ang inyong biyaya. Tiis ganda lang po at alam ko na magbubunga ang paghihirap na ito. Patnubayan nyo po lahat at ilayo sa sakit, kapahamakan ang mahal ko sa buhay. Patunabayan nyo rin po si Ly, mahal na mahal ko siya, alam kong nauunawaan niya ako at para sa kanya, sa akin, sa amin at sa IYO po ang lahat ng ito.

Amen.

Failed-

Di naging smooth ang linggo na ito. For some reason I felt stupid sa mga actions ko. Pakiramdam ko marami akong nasabi at mga responibiladad na di nagawa na tama. Di ko naman makuha na mainis sa nangyari kahapon. Nahuli ako ng 25 minutes sa klase at pagdating ko ay wala na raw ang mga estudyante. Nahihiya ako sa mga bata lalo na kay sir. Ang daming oportunidad na kumakatok sa akin pero ang problema ang layo ng Feu sa AAM. Mas aayusin ko pa ang time ko at titiyakin ko na aabot ako sa Lunes. Sana nga sa akin pa rin ag load. Help me God.

Unang patak ng luha (muli)

Tatlong oras lang ang tulog ko at sinikap kong wag muna magbukas ng ibang site maliban sa twitter at blogspot. Mabigat pa rin loob ko  pero salamat na rin nakaiyak na ako at nakagaan ng pakiramdam. Natulog na ako ulit after ko maggym. Pagkagising ko nakita ko na lang sarili ko umiiyak. Di ngawang bata pero makahulugana ng luha. Hindi ko ba kung bakit kailangan kong magblog dahil wala ba akong makausap at masabihan ng nararamdaman ko. Sabi nga nila ang pag-iyak ay isang paraan ng cleansing. Nililinisang kabuuan mo ang nararamdaman mo. Kaninang nakapikit lang ako ay nagdadasal ako na alisin yung fear at burden sa puso ko, dinalaw na naman ako ng takot ng baka masaktan ulit ako. Kaya pinipigilan kong umiyak dahil di naman normal sa isang lalaki ang umiiyak. Sabi ko di na ako iiyal at wala ng pwedeng magpaiyak sa akin pero mali kinain ko na sinabi ko. Wala talaga makakapagsabi kung ano ang tama, kung kailan mangayayari ang isang bagay at kung kailan ka masasaktan. Sa panahong nasasaktan ako ay panahon din humihina at ako at tanging dasal ang sandata ko. Sinisikap kong wag maging mag-isa at emosyunal sa harap ng mga tao kaya nagsusulat ako.

Pawis luha, pawis sipon. May jaba pa rin sa dibdib ko.