Larawan sa blog.

PRACTICE PARA SA 18TH BIRTHDAY NI DJANE LESLIE LIM. ABANGAN...

Lalaki sa Septic Tank-

Apat na araw na trabaho at isang araw na bakante dahil sa bagyo. Ayos!, sana may dumating pa.

Nahuli ako sa trabaho kanina, dalawampung minuto rin iyon. Nahuli ako ng gising. Napasarap ang tulog ko o tinamad ako? Di ko alam basta iyon na yun. Matapos ang pagtatrabaho ay nagpasya ako na mamasyal. Wala talaga sa plano pero dahil naisip ko na baka lumipad na naman ang pera ko na di ko nalalaman ay mas mabuti pa na bumuli na ako ng aking mga kailangan. Sa totoo lang ay hindi naging maganda ang simula ng araw ko. Una nga nahuli ako sa klase, pangalawa may isang tao na naman na nagdala sa akin pabalik sa isang bagay na matagal ko ng iniiwasan. Ngunit di ko talaga maunawaan, lalo akong umiiwas mas lalo rin naman na lumalapit sa akin ang aking iniiwasan. Hindi ko alam kung takot ba akong marinig o inaasahan ko rin na ito ay aking marinig.

Gaya ng dati ang destinasyon ko ay patungo sa EDSA, subalit sa pagkakataong ito ay di na gaya ng dating sistema. May kailangan lang akong bilin kaya ko dadayuhin ang lugar na iyon. Mahaba ang byahe kaya't sinamantala ko ang pagtulog. Alam ko na mababaw lang ang tulog ko subalit nakaramdam naman ako ng kaginhawaan kahit papaano. Bumaba ako sa Baclaran, marami ang bus. Di magkamayaw ang mga tao, buti na lang naiwasan ko agad ang matinding sikat ng araw at nakasakay ako agad ng dyip pa MRT. Niligid ko ang mata ko sa paligid, wala naman masyadong nagbago maliban na lang mga naglalakihang poster sa paligid ko. Di rin trapik, mabilis akong nakarating sa babaan pasakay sa MRT. Namiss ko ang lugar na iyon halos apat na taon ko rin naging service ang MRT. Pagkaayat ko sa MRT ay bumulagta sa akin ang mahabang pila. Shet jabar-jabar na naman ang makakatabi ko. Siksikan ang mga tao kaya't todo protekta ako sa bag ko sapagkat nandun ang aking mga kayamanan. Halos nagkakatulakan na at dahil na rin sa maliit lamang ang espsayo ng pila ay di ka basta-basta makakasingit. Subukan lang na maningit at baka masakatan sila ng mga tao na nagtyatyagang pumila kahit na ubod ng haba. Naibsan naman ang kabagutan ko sa haba ng pila ng marami akong nakitang magagandang babae sa pila ng MRT. Di na talo, mata ko pa lang busog na. Pagkapasok sa loob ay di na ako nakipila sa bilihan ng tiket. Dun na ako sa kinse ang pamasahe. Lugi man ako ng tatlong piso, ayos lang di naman ako lugi sa mga kili-kiling maaaring sumayad sa damit ko dahil sa dami ng nakapila ng tao.

Malamig pa rin ang aircon ng MRT. Kaunti ang tao. Nakakaloko. Mahaba pila sa labas pero sa loob hindi siksikan. Umalis kaagad ang tren. Ang dami ng bagong modelo sa mga naglalakihang billboard sa EDSA. Pag dumadaan ako nun dun pinapangarap ko na magkaroon din ako dun ng poster. Kahit naka-underwear ok sa akin. Pangarap lang naman. Nag-ipod ako hinayaan ko na awitan ako ng The Script. Nag-emo na naman ako. Pag naiisip ko na nageemote na naman ako pinapaniwala ko ang sarili ko na mas kailangan ko iyon para mas makapagsulat pa ako ng mga kuwento ko na maaaring kuwento rin ng iba. Dati rati ang hinto ko ay sa Boni ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na. Gusto ko sana bumaba ng huminto ang tren dito namiss ko ang Siomai House at namiss ko rin ang Rob Place o namiss kita? Dumating na ako sa aking destinasyon sa Ortigas Station, nagtungo muna ako sa Shang, busog na naman ang mga mata ko sa mga naggagandahang babae. Hanep di talaga ako talo sa trip ko. Si ate pa rin ang nagtitinda, gaya ng dati nauto ko na naman siya. Binigyan na naman niya ako ng freebies. Iyan ang kala ng iba, hindi purket Rustan ka bibili ay di na sila makamasa. Sa SM di ako nabibigyan ng freebies na ang presyo ay halos kapresyo na ng nabili mo. Hanep diba? Di ko na sasabihin ang produkto. Akin na lang un at bukod pa dun di nyo ito kailangan.

Matapos nito ay naglibot muna ako ng kaunti sa Shang, bago na ang disenyo ng paligid ngunit wala namang bagong establishimento. Ganun pa rin. Lumabas na ako at gaya ng dati ay lalakad ako papuntang Mega, apat na buwan pa lang ang nakakalipas ngunit buo na agad ang condo na dati ay lupa lang ng aking dinadaanan. Ang bilis talaga magbago ng panahon. Parang ikaw. Pagdating sa Mega, marami na rin ang bago, mas lalo akong nalungkot pakiwari ko lahat ay nagbago na at ako na ang hindi pa. Ito pa rin ako tulala. Sandali kanta ata iyon huh! Kumain ako ng mag-isa sa Chowking, solve busog ako. Dumaan sa simbahan at nagdasal. Nagpasalamat na buhay pa rin ako at gabayan Niya ako sa mga desisyon ko.

Marami ring magagandang babae sa Megamall. Nagkalat sila kaya't lalo akong nabusog. Marami talagang babae sa mundo at alam kong marami pa akong makikila pero sa dami nun ikaw pa rin ang aking hinahanap. Sana nga kalat na lang na basura ang mga babae para pwede ko siang pulutin at ilagay sa tamang lalagayan. Sa puso ko! haha! Hindi ko alam kung saan talaga ako pupunta sa Mega sapagkat tapos na ang kailangan kong bilin sa Shangri-la. Mabuti na lamang at may nakapagsabi sa akin na may sale raw ng sapatos sa Mega Trade. Doon ako nagtungo, ayosa ng presyo ng sapatos at bag, ang problema wala akong trip sa aking mga nakita. Nagpasaya ako na manood na lang ng babae sa septic tank. Hanep nakakatawa, pero mas napabilib ako sa ideya ng sumulat. Ang lupet! Si Chris Martinez pala! Feeling ko close kami purke nabasa ko lang ang Last Order sa Penguin!

Inaamin ko naging masaya ko sa pelikula ngunit mas magiging masaya ako kung kasama kita. Nagbago ang tono ng aking panulat. Nagsimula ng sumakit ang aking mga kamay. Subalit pinipilit ko na tapusin ang tumatakbo sa aking isipan gaya ng kagustuhan ko na makalimutan na kita. Sa bawat lugar na tinapakan ko sa Edsa ay ikaw lang ang aking naaalala. Di ka makatkat sa aking isipan. Hinamon ko pa ang pagkakataon na makita ka subalit sa pagkakataong ito ako ay natalo. Sinubukan ko rin na.... pero di ko na itutuloy... ngunit ako ay muling nabigo, wala akong nakita. Di kasi nila alam ang nangyari, di nila alam kung paano nalason ang iyong isipan ng pagkakataon at kapusukan. Gabi-gabi ay panambitan ko na ikaw ay Kanyang gabayan. Natuwa naman ako sapagkat mayroon ka ng pinagkakabalahan.

Hindi ko alam kung paano ko tatapusin ang kuwento. Kaya ko pang habaan kaso nangangalay na ang mga kamay ko. Basta di ako nakatiis kanina, nagchillz ako sa Ministop!

Pakiramdam ko ako ang lalaki sa septik tank. Di ako makaahon sa dulot ng dumi, baho at sakit ng pagkakahulog ng panahong ako ay nasaktan. (nakanang qoute yan ako nakaisip nyan!) ORIGINAL KO YAN! DI GINAYA HAHA!

Tatlong kuwento, hindi apat.

Global Pinoy

Ulan- (pang) tubig na namuo mula sa vapor sa atmospera at bumubuhos ng butil-butil sa lupa- UP Diksyunaryo

Sa tototo lang ay nahihiya akong kuhanan ang sarili ko sa larawang ito, hindi dahil sa napapangitan ako sa itsura ko bagkus ay mga tao sa paligid ko. Ngunit naisip ko, ano ba ang pakialam nila? Ang mahalaga ay wala akong ginagawang masama. Kaya iyan ang naging resulta, nagpacute, pumapayat daw kasi ako kaya ganyan ang itsura para magmukhang mataba,

Si Mina Choi at si Sir Yuan

Dalaw- png patungo upang makita ang isang tao, pook at iba pa- UP Diksyunaryo

Makalipas ang tatlong taon ay muling nagbalik ang dati kong estudyante mula sa Korea na si Mina Choi. Hindi ko inaasahan ang kanyang pagdalaw. Natutuwa ako dahil kahit papaano ay naalala pa rin niya ako. Ayon pa sa kanya ako raw ang pinakahandsome teacher niya. Muntik ko nang patulan na totoo nga, naisip ko bata. Ngunit nagsasabi naman ng totoo (ata) ang bata. Malaki ang kanyang pinagbago, hindi ko na siya mamukaan. Hindi na rin siya ganun kahusayan magsalita ng Ingles. Sana isang araw ay makapunta rin ako sa Korea, sa North Korea. (para may thrill)

BMT Chart

Espesyal- pnr natatangi; hindi pangkaraniwan- UP Diksyunaryo

Sa totoo lang ay hindi ko maunawaan kung para saan pa ang chart na ito. Para raw ito sa behavior ng mga bata. Upang mas maging kaakit-akit sa aking mata ay este sa mata pala ng iba ay binili ko ang mansanas na ito. Espesyal sa akin ito sapagkat ang ganda niya. Yari siya sa tela at tiyak na magagamit ko ng pangmatagalan. Ngunit balik tayo sa aking punto ko sa chart na ito, habang tumatagal ay nakita ko ang bisa ng kapangyarihan nito. Napapasunod ko ang mga estudyante ko ngunit wala pa ring tatalo sa tingin. Makuha ka sa tingin.

P.S.

Agosto na bukas at tatlong buwan na rin ang nakalipas. Ang galing, daig pa ang BMT chart sa lakas ng kapangyarihan na taglay ng panalangin. Ang lahat ay napapagaling. Palagi ka pa rin kasama sa aking panalangin, na sana sa mga mapusok mong desisyon ay gabayan ka Niya. Nabura ko na ang lahat ng mga mag-uunay sa atin. At sa totoo lang naiisip pa rin kita minsan subalit wala na akong maramdaman. Malapit na rin ang kaarawan ko, sapat na sa akin na tingnan ang profile ng babaeng pinapangarap ko, iyon nga lang hanggang pangarap na lang sapagkat may kasintahan na siya.

Nasasabik na rin akong muling makita si Maria Clara! Pakiramdam ko tuloy ako'y si Simoun na nagbalik para sa isang misyon, ngunit hindi upang maghiganti kundi para magparty-party. :))

Ayokong seryosohin masyado ang buhay. Nakamamatay.

Namimiss ko na ulit ang mag-aral.

Gaya nga ng aking sinabi, sa estado ng pag-ibig, SARADO ANG AKING PINTUAN NGUNIT DI NAKAKANDADO.

Ang cute niya..

Bago ako maligo ay nais ko munang magsulat. Wala naman espesyal sa isusulat ko ngayon maliban sa walang pasok bukas at suspendido ang klase kanina. Iyan ang advantage ng pagiging isang guro, kapag may bagyo at walang pasok ang estudyante, wala ring kaming pasok. Natutuwa ako kapag nakikita ko ang larawan niya. Nakasama ko na siya minsan. As in isang beses lang. Wala lang simple lang siya at ang cute magsalita. Gusto ko siya konti lang, as in konti lang. Di ko alam kung sasama ba ako sa Bohol may ticket na sila, ako wala pa. Naguguluhan pa ako. Kanina rin ay nagpunta ako sa SM Manila, ang daming tao, ang daming naglalakwatsa. Napadaan ako sa Globe, walang masyadong tao. Muntik na akong matukso para magpalinya, ngunit naisip ko di ko naman kailangan. Nagbukas na rin ako ng facebook ang resulta wala na akong inatupag maghapon kundi magfacebook. Bagamat malakas ang ulan sa labas ay pakiramdam ko ay wala sa hulog ang aking sinusulat. Basta kung ano lang ang aking maisip, yun na. Masaya ako ngayon, sapat na akong makita ang larawan ng bago kong crush. Konti lang naman as in konti lang. May boyfriend na siya pero wala lang ang cute niya. Sige yun lang at maliligo na ako.

Magandang Gabi Bayan!

Maaga akong gumising kanina ngunit para di pumasok kundi para buksan ang tv at manood ng balita. Namiss ko ata ang panonood ng tv sa umaga. Sa anim na taon ko na pagtatrabaho. Mas malayo pa ang byahe ko kaysa sa panood ko ng tv sa araw-araw. Totoo rin naman na masakit ang ulo ko kanina. Subalit totoo rin naman na wala lang gusto ko lang magpahinga. Gusto ko lang makita ang sarili ko na relax. Bithday ni Bea Lim kanina, magkatext kami. Sa tuwing siya kausap ko ayun pati ako nagsasalita ng English. Minsan nga kahit yung tinturuuan ko ng Filipino ay nakakalimutan ko na magsalita ng mas maraming Filipino kaysa sa English. Nadadala ata ako. Handa na rin ako na magbukas na aking facebook. Ang kaso may 24 hours pa ako na dapat hintayin. Nananawa na siguro ang facebook na kakadeactivated ko sa account ko. Pupunta rin ako sa Bohol sa September kasama ang mga kaibigan ko. Pero may pupuntahan din ako. haha! Umiikot ang mga paru-paro sa tiyan ko haha! Ang sagwa sa tenga. Umulan din kanina. Lalo akong nalungkot buti na lang nakakatawa talaga si Vice Ganda. Hmm. Ayun lang. Sana nga makapagbukas na ako ng fb para maexpose na ulit sa mga tao at mad dumami ang friends ko haha!

Inaantok na ako.

Hindi ko ba alam kung itutuloy ko pa ang kalokohang proyektong pinagagagawa ko. Habang kumakain ako ng Cream O ay kung anu-anong pumapasok sa isip ko. Hindi naging makabuluhan ang araw ko ngayon. Nakatingin lang ako maghapon sa computer at kung anu-anong site ang pinapasok ko. Ang daming trabaho ngayon sa Doha na fit sa qualifications ko. Meron din sa UAE, wala lang, gutso ko lang ishare, wala naman akong balak mag-ibang bansa. (sa ngayon) Natutuwa ako sa trabaho ko ang ayoko lang ay ang... Kung baka sa siste eh masyadong... Parang bang ang may-ari... Di ko rin maunawaan ang, masyadong makamata at kung ano pa. Di ko lang alam kung sino bang mga pesteng nilalang ang kumausap... (edited) Ooops nakakamamatay ang pagsulat. Kanina wala akong mapiling paksa, at napansin ko na hindi madulas ang aking dila. Ngunit dahil nailalabas ko na ang aking saloobin ay nagtutuloy-tuloy ang takbo ng aking isip. Ititigil ko na at baka may makabasa.

"Wala kayong karapatan na manghusga at magtama ng kapwa ninyo kung dapat rin naman na itama ang mga sarili ninyo."

Ikalawang kuwento: Hindi ka na niya mahal

Sulat-sulatan (liham, lihim at kung anu-ano pang

kuwento kapupulutan (ata) ng aral )

sulat png 1: liham 2: pagguhit ng likha ng lapis, bolpen at iba pang pansulat- pnd i-pa-su-lat, mag-su-lat, su-la-tan, su-mu-lat.

UP Diksyunaryo

Hindi ko alam kung matatawa ba ako maiinis sa pinagagagawa ko. Basta sa puntong tinitipa ko ito ay hindi ko mapigilan ang sarili ko na magtuloy-tuloy. Tunay ngang makulay ang kuwento ng aking pag-ibig. Kahit naman sino ay dumadaan sa punto na nahuhulog ang sarili sa isang tao. Kusang dumarating ito at ibinibigay sa tamang oras at sa tamang panahon. At kahit na ito ay pigilan ay may tulay pa rin na magsisilibing daan para ang dalawang tao ay magtagpo ng landas.

Ang sulat na ibabahagi ko sa araw na ito ay liham ng dati kong kasintahan. Gaya na iba ay matagal na rin siyang namayapa. Sa dahilang ang lahat ng mga tao na naging bahagi ng aking nakaraan ay hindi ko lamang kinakalimutan bagkus ay ibininabaon ko pa sa limot. Bilang bahagi pa rin ng proyekto ko (na alam ko namang hindi ako kikita) ay isinama ko na rin siya. Hindi natin alam, malay natin sa pagdating ng araw ay makilala ako at gawan ng pag-aaral ang pag-ibig ni Yuan.

Balik tayo sa usapan ng pag-ibig. Hindi mo mawari ang kakaibang ligaya na hatid nito lalo na't kapag kasama mo siya. Gaya ng iba ay posturang-postura ako lagi sa tuwing nakikita ko siya at hanggat maaari ay pipilitin kong hindi agad-agad na umulit ng mga damit na susuotin sa tuwing kasama siya. Pinaliliguguan ko rin ang aking sarili ng pabango, lalo na sa bahagi ng leeg para pag napasandal siya ay tiyak na mahuhumaling siya sa akin. Pabangong babae ang pinipili ko sa dahilang naniniwala ako na mas magiging malapit ako sa kanya. Pinupuno ko rin ang utak ko ng kaalaman lalo na sa mga bagay na interasado siya. Kahit na hindi ko ito trip, aaralin ko para lamang sa kanya.

Minahal ko siya ng lubusan at minahal niya rin ako. Ngunit isang araw ay natanggap ko ang liham na ito. Hindi ko malaman ang dahilan kahit malinaw naman sa sulat ang dahilan. Wala naman akong ginawa sa kanya na alam kong hindi niya magugustuhan. Sa katunayan, ibinigay ko sa kanya ang lahat ng aking kayang ibigay. Hindi ko makita kung saan ako nagkulang.

Hanggang isang araw ay nabalitaan ko na gaya ng ibang babae ay nangati rin siya. Hindi siya nakatiis kaya kinamot niya ito ng kinamot hanggang nakita niya ang sarili niya sa kandungan ng iba. Iyon pala ang tunay na dahilan. Lubha akong nasaktan at lumuha ang kalangitan. At nang gabing iyon ay nagpasya ako na kalimutan siya.

Makalipas ang ilang buwan, nagbalik siya ngunit hindi na niya ako matagpuan.