Bitin-

Ang kuwentong ito ay likha lamang ng malikot kong isip sa tuwing nababagot ako.


Bitin


Sinadaya kong tumayo sa aking kinauupan upang makaupo siya sa pwesto na iyon at makasama namin siya. Tahimik siyang kumuha ng kanyang pagkain habang binulungan ko ang aking katabi.

"Ayain mo siya at dito mo paupuin."

At doon nga siya umupo samantalang ako naman ay umupo sa lapag kasama ang iba pa. Pinili ko ang puwesto na matatanaw ko siya. Walang siyang kibo habang kumakain. Sabay ng bulyaw at pagbibiro ng iba naming kasama. Di ko ito tiningnan bilang negatibo sa halip ay positibo. Alam kong nakikinig siya at naiisip niya na bakit ako niloloko ng aming mga kasama.

Maya-maya pa ay humupa na ang tawanan at biruan. Ang iba ay tumayo na at naging abala sa pagkuha ng mga retrato, samantalang ang iba naman ay nagpaalam na upang umuwi. Nakita ko siya sa isang sulok. Bitbit ang isang paper bag at walang kausap. Nilapitan ko siya at kahit na nahihiya ako ay naglakas loob ako na siya ay kausapin.

"After nito, uuwi ka na?"

Tanong na alam ko naman sa sarili ko na alam ko rin naman ang sagot. Subalit sadyang ganun talaga kapag kaharap mo ang isang tao na alam mong espesyal sayo. Pinipilit mong ipakita na wala kang ibang nararamdaman kahit na alam mong sa sarili mo na mayroon subalit alam mo sa sarili mo na malabo at hanggang kaibigan lang.

Tumango siya at sinundan ko naman ng tanong na, "sabay tayo pauwi? Okay lang?"

Muli siyang tumango sabay sabi na, "tayong dalawa lang?"

Sa mga panahong ganito ay mas dapat maging mabilis ang aking pag-iisip at pagbasa sa kanyang mga kilos at salita, kaya't ang naisagot ko agad ay, "ayan marami tayo, may lakad pa ata, sama muna tayo kung gusto mo?"

Natuwa ako sa muli niyang pagtango. Gaya ng dati ay matipid pa rin ang kanyang mga sagot. Nahihiya pa ata o maaaring ganun talaga siya. Tuwing ganun ang kanyang mga kilos at pananalita ay siya namang palaisipan sa akin para basahin ang kanyang isip. Sa totoo lang nahihirapan talaga akong basahin ang kanyang isip.

Nagsimula kaming lumakad kasama ang ibang kasama at nagpasya na magtungo sa isang mall. Walang plano kung saan tutungo, ang drama, bahala na si Batman. Sinabayan ko siya sa paglalakad habang kinakausap ko ang iba kong kasama upang hindi mahalata na gusto ko talaga siyang makasama.

Malapit lang ang mall kaya't naging madali lang ang aming paglalakad. Sa isang kainan sana ang planong naming pumunta subalit kakatapos lang namin kumain.

Muli ko siyang kinausap at tinanong kung inaantok na ba siya. Alam kong hilig niya ang pagtulog kaya't alam kong ang isasagot niya ay "oo". Hindi nga ako nagkamali, iyon nga ang kanyang sagot.

Masyado na ring gabi kaya't binulungan ko siya na mauna na kami. Alam kong maaga siya bukas at pumayag naman siya. Nagpaaalam na kami sa aming mga kasama at nagsimulang maglakad.

Di ako pamilyar sa mall, ilang beses pa lang ako nagpunta roon. Mabuti na lamang at kahit papaano ay alam niya iyon. Mahaba rin ang aming nilakad. Sa isip ko ay sana hindi na lang matapos ang gabing iyon. Nakakatuwa sapagkat kahit papaano ay hindi kami nauubusan ng mga kuwento.

Sumakay kami ng jeep, magkatabi at habang nagkukwentuhan ay nakatingin lang ako sa maganda niyang mukha. Kung maaari lang sana na mas mahaba pa ang aming bababaan ay mas magiging pabor sa akin sapagkat matagal ko pa siyang makakasama.

Maya-maya pa ay bumaba na kami ng jeep at pumara, nais ko sana siyang ihatid sa kanila subalit nahihiya naman ako na mangulit. Para sa akin sapat na ang panahon na napagbigyan niya akong makasama siya at makasabay siya kahit sa kanto ng village nila.

Nagpaalam na siya at nagsabi na sumakay na ako ng bus. Tumango ako at sinabi ko na hihintayin ko muna siyang tumawid. At gaya ng dati upang di maputol agad ang usapan ay muli na naman akong nagtanong ng tanong na alam ko ang sagot. "kaya mo na?"

Ngumuti siya sabay tawid.

Tinanaw ko siya sa malayo at umaasa ng lilingon siya subalit hindi.

Sumakay ako ng bus.

Just the way yu are.

Kasalukuyan na nakikinig ako sa acoustic guitar ng Just the way you are ni Bruno Mars. Kung hindi ako nagkakamali nagblog na ako tungkol sa kanta na ito. Ang sarap niyang gitarahin at ang ganda ng lines talaga. Ewan ko kanta ko 'to sa kanya.

Kahapon nagtungo ako sa Rob para manood ng Star Wars. Okay naman konti lang nanonood pero naenjoy ko ang 3d experience ng Star Wars. After nun bumili ako ng kung ano-anong stuff, nakakatuwa sa Rob. ang daming choices. Ang dami na ring pangregalo para sa Valentines, ang problema , wala naman ako pagbibigyan. At kung meron man, maappreciate ba?

Sa tuwing di niya ko pinapansin naalala kita. May nagtutulak sa akin na bumalik sa iyo, pero di na talaga pwede. Ayoko na masaktan at maulit ulit ang lahat. Walang silbi ang telepeno ko, walang akong mensahe na natatanggap. Try kong gumawa ng tula kung kaya ng utak ko.

Namimiss at naiisip kita. Totoo yun.

De La Salle University

Sapat na ang 100 plus likes sa picture ko sa facebook na nakatoga para maramdaman ko na marami ang nagmamahal sa akin. Hindi ko inakala na aabot sa ganun kadami ang likes na iyon at marami ang babati at masaya para sa tagumpay ko. Pakiramdam ko tagumpay ko, tagumpay ng lahat.

Halos limang taon kong binuno ang degree na iyon at ito natapos ko. Napatunayan ko na kaya ko palang gawin ang isang mahirap na bagay kung talagang gugustuhin ko. Bagama't bahagi na ako ng La Salle ay mananatili pa rin ang puso ko sa Pamantasan ng Lungsod ng Maynila na unang humubog sa akin at naghulma bilang ako ngayon.

Salamat rin sa mama ko na di ako pinabayaan at nagtiwala sa kakayahan ko. Gayundin din sa mga kaibigan at tunay na kaibigan. Sa sulat na ibinigay ninyo, sa panahon na tinulungan ninyo ako noong lubog ako at lugmok sa kalungkutan.

Salamat din sa iyo na nagbibigay ngiti sa akin sa kasalukuyan. Kung pwede lang sana na maging akin ka na lang kaso. Ewan ko. Bahala na ang taas.

Ang lahat ng bumati at naging masaya ay bahagi ng aking diploma.

Animo La Salle!!!

Ngayon ko napatunayan na ang lahat ng dilim, luha at paghihirap ay may dahilan at may kapalit na ngiti, tagumpay at liwanag!

Salamat Lord!

Superman, Batman at Sponge Bob

Hindi ko natapos ang nirentahan kong cd. Sayang ang pera. Nakakabagot ang Sabado at Linggo ko. Sa di maunawaang dahilan ay laging mabigat ang pakiramdam ko tuwing walang pasok. Naguguluhan din ako sa misa kanina, di malinaw sa akin ang sinasabi ng pari. Samantala, iniwasan ko muna ang fiesta ng Don Bosco sa dahilang masyadong marami ang tao at nag-iinuman.

Kasalukuyang nagtitipa ako at come what may kung ano ang maging kuwento ko. Syempre personal ulit. Maligoy ako magsulat sa dahilang may mga ilang paksa ako ng iniingatan na isulat. Hindi naman lahat kailangan kong isulat.

Masaya ako kapag Sabado at Linggo dahil pahinga, mas nakakapag-isip ako subalit iyon din ang panahon na kung anu ano ang pumapasok sa aking isip. Wala pa akong lesson guide bukas. Bahala na si Batman. Wala rin nagpaparamdam. Naging palamuti na naman ang telepono ko.

Lunes bukas, panibagong araw, sa susunod na Sabado at Linggo na naman ako libre para makapagtipa. Hindi pa malinaw sa akin ang estratehiya ko bukas para sa pagtuturo. Bahala na talaga si Batman, Sponge Bob, Superman at lahat ng mga paborito kong superheroes.

Wala akong natanggap ni isang mensahe sa telepono. Nakakalungkot.
Kamusta na kaya siya? Ano kaya ang ginagawa niya?
When to stop?
Kapag tumigil na ba, yun na ba ang sign na tumigil na rin ako?

Umuulan

Its raining outside and I'm thinking of you

I wish you feel the same way too

If only I could be beside you
Then I will take good care and embrace you

Out of Goodbyes

Sunday morning nalulungkot ako. Weird. Ang aga ko nagising, nasanay na ata ang katawan ko sa ganitong routine. Kagabi ang ligalig ko sa paggawa ng blog tungkol sa papalapit na Valentines Day without realizing na part pala nun ay dapat kong iapply sa buhay. Sabagay ganun naman pag nagsulat ka, defense mechanism mo na hindi ikaw ang karakter sa sinulat mo.

Naiisip ko siya. Naiisip ko rin siya. Naguguluhan ako. May gusto akong tao pero hindi naman niya ako gusto. I'm doing my best para kahit papaano eh maipakita ko sa kanya na sincere ako sa kanya. Di ko alam if sinasabi niya lang ba na di siya panggirlfriend material at di ready sa mga ganung bagay dahil di talaga siya ready o talagang hindi niya lang ako gusto.

Sa mga ganitong panahon naiisip ko naman siya. What if di nangyari yun sa amin eh di sana happy ako today. Sana di na ako magveventure sa iba. Kaso nangyari na eh. Ewan ko di naman ako masamang tao. I need someone na who will be there for me through ups and down. Gusto ko rin naman magkaroon ng girl na magiging masaya kami tuwing magkasama. Yung tipong parang bestfriend lang. No physical contact, di hindrace sa pag-unlad namin, may tiwala sa isa't isa at alam namin na totoo kami at loyal sa isa't isa. Wait bakit kami? Sino yung isa? Narealized ko na AKO LANG PALA.

Sa Papalapit na Valentines Day

Sa totoo lang ay kanina pa ako nag-iisip na paksang iboblog sa araw na ito. Gusto ko kasing maiba naman dahil puro personal na kuwento ang nasa blog ko na ito subalit dahil sa isang kaibigan na nagpost ng pagkabigo sa pag-ibig sa facebook ay napagpasyahan ko na magblog tungkol dito.

14

Pebrero na naman at papalapit na naman ang Valentines Day. Marami na naman ang inlove. Nagkalat na naman ang magkasintahan na holding hands while walking. Ang iba ay may hawak na bulaklak, ang iba ay tsokolate at ang iba naman ay masayang nagdadate habang ikaw ay nagmumukmok sa isang sulok at walang kasama. Wala kang kasama sa dahilang maaaring single ka o kaya naman ang mas masaklap ay iniwan ka ng inyong minamahal. Sa di inaasahang pagkakataon, sakto sa papalapit na Valentines Day.

And then suddenly for no apparent reason, everything fall apart.

Masakit talaga ang masaktan lalo na kung minahal mo talaga siya nang lubusan. Yung tipong binigay mo ang lahat at umasa ka na kayo ang magkakatuluyan subalit biglang sinubok ka ng tadhana at siya ay naglaho na parang bula, at ang masaklap sakto sa papalapit na Valentines Day. At dahil sa mas nangingibabaw ang iyong nasaktan na damdamin kasya sa iyong isip ay nakakagawa ka ng mga bagay na hindi tama. Maaaring ilan sa mga ito ang nasabi at naisip mo:

1. Life is unfair bakit ko dapat maranasan ito? (mas marami pa ang mas mabigat ang problema sayo)


2. Di na ako magtatrabaho, affected ang buong buhay ko! (magugutom ka, papayat ka, wala kang pambili ng damit, magiging pangit ka, di magandang revenge, in the end kawawa ka)


3. Magpapakamatay ako! (sayang ka, baka biglang dumating yung tamang tao para sa iyo eh kaso patay ka na, di mo na nakita)


4. Sana pwede pa ulit maayos, gagawin ko ang lahat magkabalikan lang tayo. (sige lang magpakatanga ka, gusto mo yan eh)


5. Lord galit ako sayo kinuha mo na ang lahat sa akin! (kunin na lang niya buhay mo gusto mo?)

Maaaring ilan lamang iyan sa mga nasambit mo na kataga na hindi mo naman talaga sinasadya, nagkataon lang na hindi ka nakakapag-isip ng tama at natatalo ka ng iyong nasasaktan at nabigong damdamin. Hindi ko sinasabi na mali ang iyong nararamdaman, maaaring sa iba ay katawa-tawa ka subalit para sa ikaw mismo na nakararanas ng sakit ay talagang ang hirap tanggapin.

I am in misery and there ain't nobody gonna comfort me

Kalokohan ang linyang nasa itaas, sapagkat sarado ang iyong isip dahil sa iyong pagkabigo ay maaaring naiisip mo ang katagang ito. Subalit saan ka naman tatakbo sa panahong masikip na ang dibdib mo at talagang hindi mo na kaya, sa pamilya mo at mga kaibigan mo rin di ba? Sila ba ang nobody? Tandaan mo na isa lang ang nawala sa iyo at hindi lahat kaya hindi mo masasabi na katapusan na ng mundo.

Narito ang ilan sa mga tips para makatulong na siya ay iyong makalimutan.

1. Makinig ka ng mga love songs, makakatulong yan na mailabas ang tunay mong damdamin. Irelate mo ang sarili mo sa mga lyrics hanggang magsawa ka.

2. Maaari ka ring manood ng mga movies na pangbigo, pwedeng 500 Days Summer, kung gusto mo pa ipilit na magkabalikan kayo pwedeng One More Chance, kung gusto mo talaga siyang mawala sa iyong isipan kahit panandalian manood ka ng Exorcist. Depende sa lagay ng iyong pagkabigo.

3. Umiyak ka, umiyak nang umiyak hanggang dumating yung point na pinipilit mo na lang umiyak.

4. Kung mataba ka pwede kang di kumain, ayos yun papayat ka pabor sa iyo at kung payat ka naman kumain ka ng kumain, mas okay yun, hanggat maaari wag mong gawin na pag mataba ka kakain ka ng kakain at kung payat ka di ka kakain. Talo ka dun.

5. Pwede mo rin balikan yung mga lugar na pinutahan niyo, pwede kang magemote dun paulit-ulit hanggang marelize mo na mukha ka ng tanga at pagod ka na.

Move Forward

On the serious side ayoko naman isipin ng mga babasa na ito na kalokohan lang ibinibigay ko na payo para sa mga taong nabigo na sakto sa papalapit na Valentines Day. Matapos mong pagdaanan ang mga nasa itaas na pinayo kong gawin mo ay ito naman ang sunod na maaari mong gawin. Syempre di naman habang buhay lagi kang nasa ibaba.

1. Gawing abala ang iyong sarili. Subukan mong ibalik ang mga bagay na dati mo mong ginagawa nung hindi mo pa siya nakikilala o kaya naman ay gawin mo ang mga bagay na hindi mo pa nagagawa, pwedeng sports, pwede rin magfocus ka sa iyong trabaho. Marami pang option, ilan lang yan. Basta tandaan, gumawa ng mga bagay na makabuluhan.

2. Ayusin ang iyong sarili. Bentahe mo yan para mapansin ka ng ibang tao.

3. Magpatawad at kalimutan ang lahat. Bagama’t hindi ganun iyon kadali ay dadaan ka sa proseso na kailngan mong magpatawad. Hindi naman dapat habambuhay ay bitter ka. Sabi nga sa kanta, there’s a rainbow after the rain.

4. Huwag matakot sumubok muli. Sa mundo na mapaglaro, walang assurance. Kasama sa pag-ibig ang masaktan ka at mabigo. Tandaan, hindi mo malalaman ang kahulugan ng kasiyahan kung hindi mo pa nararanasanan ang masaktan

5. Magdasal. Pinakamagandang sandata sa panahong ikaw ay nabigo at nasasaktan.

Sa huli, kung ayaw mong maranasan to, wag ka na lang magmahal. Kung natatakot ka, matulog ka na lang. Pero masaklap talagang masaktan lalo na sa papalapit na Valentines Day. :D PEACE!