Tandhana

Dear blogspot, nahuli ako sa pagising kanina, sampung minuto na lang at alas sais na. Nagmadali ako sa paliligo kahit labag sa aking kalooban. Nakuha ko ang paliligo at pagbihis ng dalawangpung minuto. Nagmamadali akong umalis ng bahay para di mahuli sa pagpasok. Malakas ang ulan ngunit dala ko pa rin ang pag-asa na magiging maayos ang lahat hindi lang para sa akin subalit gayundin sa lahat ng tao sa paligid ko. Pumara ako ng dyip ngunit napuno ito agad. Nakakagulat, bihira lang ito mangyari. Sumilong ako sa bakery upang hindi mabasa dahil papalakas lalo ang ulan. Nang nakakita ako ng dyip ay agad akong sumakay. Maya-maya pa ay nagulat ako sapagkat kasabay ng malakas na ulan ay trapik na. Ika nga ni mamang tsuper. "O umaga pa lang ganito?" Nag-isip ako mabuti, dalawang beses, tatlo, apat lima. Nakita ko si Red sakay ng kanyang motor, hahabulin ko sana para sumabay ngunit mababasa naman ako. Wala akong payong at wala rin akong jacket ng tulad ng suot niya. Nagdesisyon ako. Umuwi ako habang nakikisilong sa mga maliliit na bubungan upang hindi tuluyang mabasa.

Umuwi ako, nagbukas ng kompyuter at nagsimulang tumipa. Nalulungkot kasabay ng paglakas ng ulan. Maya-maya pa ay nakatulog ako. Ang sarap ng pakiramdam pagkagising. Waring nakatakas ka ng panandalian sa mga problema mo sa buhay. Masarap ang aming tanghalian. Sinigang na baboy. Bagamat pangkaraniwan na ay wala pa rin tatalo sa luto ni mama. The best! Sa paghahanda ko ng pagkain ay bigla akong naluha, sumaglit muna ako sa banyo para ikubli sa kapatid ko ang tuany kong nararamdaman. Matapos nito ay naghanda muli ako sa pagkain. Ang sarap ngunit sa kabilang bahagi naman nito ay ang pait. Nangilid na naman ang luha ko ngunit tiniis kong hindi mahulog ito at dumampi sa aking mukha.

Nagsimulang tumakbo sa aking isip ang mga plano sa aking buhay. Ano nga ba ang plano ko? Mananatili na lang ba ako na ganito? Limang taon na akong nagtuturo ngunit mabagal ang pagbabago. Mabagal ang pag-unlad at sa bawat tagumpay na naabot ko ay siya namang unti-unti kong pagbagsak. Ang hirap pala malagay sa sitwasyon na hindi mo alam ang sagot. Mahal mo siya at mahal ka raw niya ngunit bukas hindi na. Ano ba ang sukatan ng tunay na pagmamahal? Bakit binuo ang pagmamahal kung ito rin naman ang dahilan upang sumira sa dalawang tao. Bakit tuwing pinpilit kong lumakad pasulong at ito na naman siya at babalik? Ano po ba nag dahilan? Kami po ba ay talagang tinadhana ninyo sa isa't isa kaya kahit pilit na pinaglalayo namin ang aming sarili ay nagtatagpo pa rin kami? Bakit sobra-sobra aong nasasaktan ngunit tuwing nakikita ko siya at nakakasama ko siya ay ibang saya ang hatid nito sa akin. Saan ba talaga siya masaya sa akin ba o sa piling ng iba?

Pagkatapos kong kumain ay muli akong bumalik sa pagsusulat at ito nga ibinabahagi ko na sa iyo blogspot. Desidido na ako. Kahit na hindi ko pa alam ang tunay na kahulugan ng mga nangyayari sa akin, sa amin ay mas lalo akong magsisikap sa buhay. Gusto ko nang makatakas sa masikipi at magulong mundong aking pinagmulan, Ito ang naghulma sa aking upang maging tao. Tunay na tao. Hindi man kita masundan sa lugar na iyong pupuntahan at tutungo naman ako sa isang lugar na kukumpleto at muling bubuo ng aking pagkatao. Kalahati na nag taon pero hindi pa rin natatapos ang laban na ito. Magising ka na sana. Tama na. Sapat na sana yung mga pinakita ko at ginawa ko para sa iyo. Sana magising ka na at huwag pabulag sa mga nakapaligid sa iyo. Maging matatag tayo at manalig sa Kanya.

Tama ka nga kung tayo talaga pagtatagpuin niya tayo sa dulo.

Bakasyon Grande-

Dear Blogspot, vacation is already over. Before I go to sleep and say goodnight I want to share you my story for today. Nothing special happen, I just lie in my bed all day long and sleep. I also wasted my time looking in my facebook profile. It’s raining outside, it made me sad. It made me think of what is happening in my entire life. I feel like I am a trash. I’m not productive anymore. My mind is not in focus. How I wish there is a person out there who can save me from what is happening in my life. Life is not really easy. As I grew up, it’s getting harder and harder. It’s getting complicated and I really don’t know how to solve my problems. I don’t know how to deal with my feelings. All I’m doing is praying hard and believing that one day I will surpass this challenge given by Him. Blogspot, you are my only friend that I can trust. I wish you have feelings too. I wish you can save me from drowning. I promise you when I grow old; I will look back to you and read again the story of my life. Goodnight. J

3 times a day :)

Matatapos ang araw na wala akong nagawa. Hindi ako naging produktibo. Inubos ko ang oras ko sa pagtulog at pag-iisip ng mga bagay na siya ring unti-unting pumapatay sa akin. Kasalakuyan akong inaawitin ng Up Daharma Down ng Tadhana. Ang ganda ng tinig ng bokalista at maganda rin ang mensahe ng awitin. Katabi ko si Obama ang aso naming mataba, buntot niya ay mahaba, mahal namin siya. :)) Bukas ano na naman kaya ang pagkakaanalahan ko. Ano naman ang mga susunod na magyayari sa buhay ko na parang rollercoaster. Minsan nasa ibaba, minsan nasa itaas. Pero teka lang bakit laging asa baba? haha! Sige lang nagchacharge lang ako ng phone baka bigla na namang mawalan ng kuryente. Bukas wala na namang pasok. Sana wala na lang pasok haha! Biro lang. Buo na ang aking desisyon, magpapaalipin na ko sa ibang bansa. :) Sige mamaya na kita ulit kukwentuhan nagsisipilyo kasi ako. :)

Eat, Pray and Love

Hello blogspot! Another day! I’m still alive. Thank you God! Yesterday, AC and I went to Mega Mall. After one month of no communication at all, we realized that we missed each other’s company, so we decided to meet and have a post celebration of my birthday. We ate at Saisaki and its kinda fun. The food is great it’s just that I didn't manage to eat a lot because of my “singaw" haha! After that we watched a movie entitled Vampire Sucks! Seriously the movie really sucks! I didn't get the point of it though some part of it made me laugh. Then we stayed at Bubble Tea until the conversation between us gets serious. I learned that after graduation shell be leaving here and living at States for good. (Background song starts playing) Honestly after hearing that my heart starts melting like a candle. I didn’t even notice that there are a lot of people around me then I started to cry. We ended up bitter on what happen between us and what will happen on the next days, weeks, months and years. Then we went to her house. My heart starts to beat faster and faster I don’t know what will happen. After looking each other’s face we ended up crying again and trying to fix what happen between us.

From what happened yesterday I realized that life isn’t really easy. That love is not only about saying I love you, watching movies, giving gifts, etc. It is not about how long your relationship was. It’s not about who is right and wrong or who is in love and more in love. I realized that it is about faith. How you believe in Him, that despite of the trials He’s giving you is you never give up, instead let Him lead you on your way. And I’m pretty sure it’s for your own good. Love is really a gift; it’s really mysterious you have to take good care of it. Eat, Pray and Love. Bye blogspot my nose is bleeding haha!

Sadturday :(

Dear Blogspot,

Pagkatapos ng stressful na gawain sa trabaho ay bakasyon na. Oo bakasyo na, apat na araw napakasaya masarap matulog, ang problema hindi ako makatulog. Lalong gumugulo ang isip ko. Lalo akong nahihirapan. Mas nararamdaman ko na wala na siya. May bahagi pa rin sa aking sarili na hindi makatakas sa nakaraan. Paano ko ba lalabanan ang damdamin ko mula sa pait ng nakaraan. Napakahirap. Hindi ko maiintindihan. Gabi-gabi ay iniisip ko pa rin kung ano ba ang dahilan at binigyan ako ng pagsubok na ganito? Bakit kailngan kuhanin sa akin ang isang tao na bumuo ng pagkatao ko ng matagal ng panahon. Tao na naging inspirasyon ko upang gumawa at magpatuloy mabuhay. Tao na nagpakita sa akin na maganda ang buhay na ang lahat ay pantay-pantay at ang lahat ay kayang magmahalan ng totoo at walang bahid na pagkukunwari. Bakit kailngan kami umabot sa sitwasyon na kailangan magkasakitan at makasabi ng mga masasakit na salita. Sabi ko nga another SADTURDAY na naman. Alam mo blogspot di ako nagdadrama. Nasasaktan lang talaga ako eh. Sana may tao na umunawa sa akin. Malaking bahagi ng buhay ko ang nawala nang lumisan siya. Nakakainis na sa iba pero ito ang nararamdaman ko. Pinipigilan ko naman ipakita sa iba gaya sa iyo ko na lang inilalabas. Namimiss na kita babe, kung mabasa mo ito someday sana ako naman yungh mahalin mo ng sobra ako naman yung hanapin mo. Handa kong gawin lahat makita lang kita. Pagod na pagod na ako blogspot para labanan ung feelings ko sa iyo. Bakit mo ako kailangan saktan AC, sabi mo di mo ko iiwan pero araw-araw nasasaktan lalo ako. Kala mo balang araw pag okay na ako kahit anino mo di ko hahanapin. I may be weak sa panahon ngayon pero someday makakabangon din ako. Malalagpasan ko to, babalik ulit yung Yuan dati na malakas ang loob.

Teary eyes, someone help me wipe it.

Binondo-

Dear blogspot,

Ang lakas ng ulan sa labas. Mukang nakikiiyak na naman ang kalangitan. Sa akin lang ba o gayundin sa mga taong nalulungkot? Naging maganda ang simula ng araw ko, punong-puno ng panibagong pag-asa. Subalit nalulungkot pa rin ako. Malapit na ako sa pinapasukan kong trabaho ng bigla akong napalingon sa kalye lagpas sa Olivarez. Kala ko siya, nakapangduty, kasinglaki niya. Pero hindi ako sigurado, alam ko kasi na ang ginagamit niyang bag ay ang purple na Jansport na pinaghatian namin bilhin noon. Nalungkot ako at napapikit, nang di ko na namalayan na bigla na akong napaluha. Nagdala ako ng jacket, una para pangporma, pangalawa para sa malakas na ulan.

Ang akala ko ay hindi na masusundan ang pagpatak ng luha ko. Kahit abala sa trabaho ay madalas na sumagi siya sa aking isipan. Lalo na pag uuuwi ako at madadaan sa EDSA. Matatanawa ko ang kanyang paaralan. Magsisimula na naman akong malungkot at mapapikit, kusa na namang tutulo ang aking luha. Kanina ay nagtungo ako sa Binondo. Binuhos ang pangungulila sa pananalangin. Pagkapikit ko ay naluha na naman ako. Nakita ko ang aking sarili sa Eng Bee Tin. Hopia Ube ulit. Ang sarap. Umuwi ako na umaasa na isang araw ay kakatok siyang muli sa aming bahay, sa aking puso, sa aking buhay... 30

Dear Blogspot-

Dear Blogspot,

Kamusta na? Namiss kita. haha! As if naman ang tagal kong hindi nakasulat. Alam mo ba mas ramdam ko ang pagod nitong mga nakalipas na araw. Bugbog kasi sa trabaho. Nakakaistress, pero alam mo ba pagkatapos nito ay okay na, apat na araw na bakasyon. Sapat na yun para makabawi. Magpapahinga ako ng todo. Alam mo ba dalawng araw na akong umuuwi na naluluha. Inaamin ko naalala ko siya. Lalo na yung mga panahon na masaya kami. Yung tinatawag niya ako. Babe! :( Tapos yayakapin niya akong mahigpit. Babe, may bagong movie, watch tayo. Tapos sasabihin ko na kada Sabado naman tayo nanunuood. Namimiss ko na rin ang MRT. Kahabaan ng EDSA, mga malalaking billboard. Lalo na yung billboard ni Maja. Namimiss ko na rin ang Mega Mall. Tuwing nakapikit ako para matulog pag sakay ng FX, bigla na lang ako naluluha. Kaso mahirap na ibalik yung dati. Kahit gusto ko ayusin, wala na akong magawa. Kundi magpagaling hanggang makalimutan ko siya. Ano ba yan blogspot kinakantahan ako ni Shontelle ng SayHello To Goodbye. Alam mo sa harapan ng tao nagkukunwari lang ako na masaya. di nya ako binati nung birthday ko. Ayan tumutulo na naman luha ko. Sana mainitindihan mo na mahirap para sa akin kalimutan ang tatlong taon. Sana habaan mo pa ang pasensiya mo at unawain mo na nalulungkot ako. Tuwing uniiyak ako pagkatapos nun mas lumalakas loob ko. Di ako susuko. Kahit na iniwan niya ako alam ko na masaya sa pinili niya. Kasi hindi niya ako iiwan kung hindi siya masaya dun. Alam ko na worth din tong pain ko, Yung pagtitiis ko, darating yung time masasabi ko na di ko na siya namimiss, Na di ko na siya mahal. Sorry ito lang ang tanging paraan para malabas ko yung nararamdaman ko. Ikaw na bahala magparamdam sa kanya na namimiss ko siya na mahal ko siya. Balang araw mauunawaan din niya ako. Balang araw masasani niya na namimiss ko na si Yuan. Balang araw ngayon kung hindi man, siguro nga hindi sapat yung pagmamahal na nabigay ko sa kanya. O maaaring napantayan na ng bago. Ayan spongecola naman ang kumakanta sa akin. Lalo akong naluluha. Sorry blogspot. Ikaw lang ang nakakausap ko. Hayaan mo nagsisikap naman akong bumangon sa pagkakadapa, alam ko na may dahilan ang taas bakit ito nangyayari. Matutulog na ako pagod na pagod na ako..