Maalala mo Sana-

Kung bibigyan ka ng pagkakataon na makasama muli ang tao na dating sinaktan ka at ipinagpalit sa iba, tatanggapin mo ba?

Tanong na kaydaling sabihin ngunit kayhirap sagutin. Lalo na kapag ikaw ay nasa sitwasyon na iyon mismo. Anim na buwan nang naganap ang lahat. Tumangis ang kalangitan, kasabay ng malakas na hangin. Mistulang dumaan ang isang unos na hindi maiwasan. Sinalag ang lahat ng sakit at pghati at inakalng di na makakaya.

Pagkalipas ng unos ay biglang isang kuwento ang nakapagpabago ng lahat. Isang kataga na gumising sa natutulog na damdamin. Tila nabagok ang ulo at nagising sa katotohahan. Makalipas ang ilang buwang paghihintay ay biglang lumabas ang katotohahan. Katotohanan na nagpabago ng lahat. Ngunit ang oras at panahon ay nasayang na. Hindi na maaaring maibalik.Tanging ang tandahana na lamang ang maaaring makapagsabi kung tama na ba o itutuloy pa.

Ang mahalaga natuto, nagpatawad, nagmahal nang totoo, nanalig sa Kanya. Di sumuko at higit sa lahat hinarap ang bagong umaga.

Magandang Gabi!

Ang Buhay ng Writer

Ang Buhay ng Writer

(Kuwento sa likod ng magazine na ito)

Tumambad sa akin ang madaming laptop. Nagulat ako, ngunit gaya ng iba kong kasama ay may dala rin ako. Nagsimula ang lahat sa pag-inon ng kape at kaunting kwentuhan. Iba talaga kapag produktong Starbucks, ang sarap. Maya-maya pa ay nagsimula nang magsalita si sir at ma'am. Ilabas na ang lahat ng isinulat, simulan na natin ang trabaho. Kailangan natin matapos ang magazine na ito.

Napakamot ako ng ulo dahil alam ko sa sarili ko na marami pa akong hindi naisusulat. Subalit dahil sa hinihingi ng sitwasyon ay kinailangan kong kumilos at mag-isip ng mas mabilis para makaabot ako sa deadline. Oo DEADline.

Tumahimik na ang lahat, kanya-kanya ng pagtipa sa mga dalang laptop. Ang iba ay naka-ipod. Ayaw ata paggambala sa ingay na naririnig mula sa katabing umpukan. Samantala, ako naman ay nagsimula na ring magsulat.

Sa totoo lang ay kung inaakala ninyo na madali ang magsulat ay nagkakamali kayo. Hindi ito kasingdali ng pag-inom ng isang frapp sa Starbuks. Samakatuwid kailangan mo ng talino, matinding karanasan, inspirasyon, dedikasyon at nasa mood ka rin ng panahon na iyon para sa pagsusulat. Kapag wala nun sa mga nabanggit. Matulog ka na lang.

Habang nagkakagulo ang mga tao sa labas dahil sa botohang pambaranggay ay abala rin kami para tapusin ang magazine na ito. Sinubukan kong magpatawa at kausapin ang aking mga kasama, at bilang respeto nakinig naman sila. Naramdaman ko na di buo ang atensyong ibinigay nila sa akin. Abala nga sila subalit ako ay nanatili pa rin nakatitig sa laptop ko at nag-iisip kung ano ang aking isusulat.

Samantala, ay napatingin ako sa isa kong kasama, ang husay niya pa lang gumuhit. Tahimik siya at nakita ko na seryoso siya sa kanyang ginagawa. Tinitigan ko kung ano ang kanyang iginuguhit. Logo pala ng Dalubwiquest. Ang ganda ng gawa niya walang kaparis. Sa kabilang bahagi naman ay nakita ko si mam at sir. Nakakunot ang noo, panay hawi sa buhok. Ramdam ko na nahihirapan sila.

"Naemail na sa akin ang tula, tanaga at iba pa, aayusin ko na ba?" sambit ng isa kong kasama. Sumagot ang head namin ng oo samantala ako gaya ng dati wala pa ring masulat. Tuloy pa rin ang lahat sa paggawa, ang lahat ay nagsusulat. Ang lahat ay kumikilos para sa isang layunin na matapos ang magazine na ito. Ang isang kasama naman namin ay abala sa pagkuha ng kung anu-anong larawan. Nasabi ko sa sarili ko na ang dali naman ng kanyang ginagawa. Konting anggulo lang tapos ok na. Ngunit mali ako, lalo akong napakamot ng ulo nang marinig ko kanya na ang dami niyang nakuhang larawan ngunit ilan lang naman ang kinukuha niya. Puro raw siya bura. Naisip ko para rin pala siyang nagsusulat.

Nagutom ang lahat, nagpasyang kumain. Sa harap ng hapag-kainan ay hindi nag-iba ang usapan, tungkol pa rin sa magazine. "Okay na ba ang isports? Ang iyong mga tula? O yung article mo?, akin na at edit ko na, yung featured articles ba natin meron na?, " Gusto ko sanang takpan ang aking tenga subalit dahil sa bahagi ako ng magazine na ito ay tiniis ko ang kanilang usapan. Buong puso akong nakinig at nakipagpalitan ng opinyon.

Hapon na at papalubog na ang araw. Lalo kong nararamdaman na kailngan ko nang matapos sa aking isinusulat. Ngunit gaya ng dati nahihirapan pa rin ako. Si mam at si sir abala sa pagproof read. Ang iba naman ay abala sa pagsusulat at pagsasama-sama ng mga articles. Ang galing nila, samantalang ako ay simple lang pinagagawa ngunit di ko magawa.

Natapos na ang lahat, ramdam ko ang pagod ng lahat. Nagpakain si sir at mam, tagumpay daw ang aming ginawa. Sulit daw ang pagod. Ang lahat daw ay nagpakita ng husay sa pagsusulat, pagkuha ng mga larawan, pagsasaliksik, pagproof read at pagsasaayos ng magazine. Lahat ay nagtatawanan na ngunit biglang may napansin na kulang si mam sa aming gawa. Kinabahan ako sapagkat agad na tumingin sa akin si mam. Tila ako nanigas na yelo sa harapan ng aking mga kasama. "Iho, yung gawa mo na lang pala ang kulang, kaya pala sabi ko parang may mali, nagawa mo na ba yung malikhaing pagsulat na pinagagawa ko sa iyo?."

Nahiya ako at di makatingin sa kanyang mata. Kinuha ni mam ang laptop ko at inusisa kung ano ang tinatago ko. Ngumiti siya at tumingin sa akin sabay sabi..

"Mahusay ang iyong gawa."

At doon ko lang napagtanto, ito pala ay naisulat ko na.

Kuwentong Pag-ibig

Kuwentong Pag-ibig

Salin at isinaayos ni Sir Yuan

Noong unang panahon ay mayroong isang isla kung saan nananahan ang iba’t ibang emosyon: Kasiyahan, Kalungkutan, Katalinuhan at marami pang iba, kasama ang Pag-ibig.

Isang araw, ibinalita sa lahat na lulubog na ang isla sa gitna ng karagatan kayat naghanda ang bawat isa ng kani-kanilang mga bangka para agad na lumisan.

Tanging si Pag-ibig lamang ang nagdesisyon na huwag munang iwanan ang isla hanggang sa huling pagkakataon.

Nang makita niya na halos nakalubong ang malaking bahagi ng isla ay doon nagdesisyon si Pag-ibig na lisanin na ang isla. At doon nagsimula siyang humingi ng tulong.

Habang padaan si Kayamanan sakay ng isang engrandeng bangka. Nagtanong si Pag-ibig, “Maaari ba akong makisakay sa iyong bangka?” Sumagot si Kayamanan, “Paumanhin ngunit puno ng ginto at pilak ang aking bangka kayat wala ng lugar para sa iyo rito.”

Nagdesisyon si Pag-ibig na humigi na lang ng tulong kay Banidoso. “Banidoso, tulungan mo ako pakiusap.” “Hindi kita matutulungan”, tugon ni Banidoso, tingnan mo, ikaw ay basang-basa masisira mo ang napakaganda kong bangka.”

Sumunod na nakita ni Pag-ibig si Kalungkutan. Siya ay nagsusumamong humingi ng tulong kay Kalungkutan. “Kalungkutan, isama mo ako sa iyo.” Sumagot si Kalungkutan, Pag-ibig paumanhin ngunit hindi maaari, nais kong mapag-isa.”

Nagsimulang lumuha si Pag-ibig. Mag-isa at walang nang makitang pag-asa, nang biglang isang tinig ang kanyang narinig,”Pag-ibig halika at sumama ka sa akin”, tinig ng isang matanda.

Nakaramdam ng labis na kasiyahan si Pag-ibig kayat nakalimutan niyang magpasalamat at tanungin ang pangalan ng matanda.

Nang makarating sila sa kabilang isla ay siya namang pag-alis din ng matandang nagligtas kay Pag-ibig.

Doon ay napagtanto niya na malaki ang kanyang utang na loob sa nagligtas sa kanya na matanda.

Nakita ni Pag-ibig si Katalinuhan at nagtanong, “Sino ang naglitas sa akin?”

“Si Panahon ang nagligtas sa iyo Pag-ibig”, tugon ni Katalinuhan.

“Ngunit bakit ako tinulungan ni Panahon na hindi ginawa ninuman?”, pagtataka ni Pag-ibig.

Ngumiti si Katalinuhan ng buong dunong at sinseridad at sumagot,

Dahil tanging ang PANAHON.

Bitin :)

Maaga pa lamang ay gumising na ako para sa dalawang gawain, una para bumoto ikalawa para sa pagsusulat. Kahit bakasyon at naisin ko mang makita ang aking sarili na matagal na nakahiga sa aking kama ay bumangon ako agad ng walang pag-aalinlangan.

Maya-maya pa ay nakatanggap ako ng mensahe mula sa telepono, gising na! Mukang sabik ata sa pagkikita. Hindi ko sinagot sa halip ipinagpatuloy ko ang paghahanda para sa aking mga gagawin sa araw na ito.

Maraming tao, magulo, gaya ng dati maraming nakakalat sa paligid na mga papel ng mga tatakbong kandidato para sa Punong Barangay at Kagawad. Nakikipagsiksikan ako upang hanapin ang presinto na kung saan ako boboto.

Pagdating ko sa presinto ay maikli pa lang ang pila, iba talaga ang nagagawa kapag maaga ka nagpunta. At dahil sa magaling pa ako sumungit dahil sa hindi oraganisadong pila ay pang-apat ako sa mga nakaboto. Pagkaupo ko, walang kopya ng mga tatakbong kandidato. Napatingala ako sa langit. Paano ko gagalingan ang panghuhula eh kung wala man lang akong kaideya-ideya. At dahil sa mahal ko ang aking ina ay siya lamang ang aking binoto. Sinubukan kong iligid ang aking mga mata, baka sakaling makakita ng kakilala. Baka sakaling mabigyan nila ako ng kopya ng mga kandidato at makapamili. Di ako nabigo, mayroon nga akong nakitang kakilala. Nagtanong ako ng pasimple at mantakin ba naman na utusan ako na ito raw ang mga pangalan na iboto ko. Nagmistulang bata ako na pinipilit sa isang bagay na ay kong gawin. Di ko na lang pinansin sa halip pinanindigan ko na nanay ko lang ang aking iboboto.

Umuwi ako ng bahay upang kuhanin lang ang aking gamit para magtungo naman sa BF .

Rainy Days :)

Dear Blogspot?

Hi! How are you! Naging busy man ako pero di ibig sabihin nun nakalimutan na kita. Alam mo ba ang daming kuwento mo ng namiss sa akin. Una, bakasyon ko na ngayon. Yun nga lang nakakalungkot kasi namatay ako ng kaibigan. Si Alwyn, oo siya nga. Sinaksak siya nung isang araw. Nakakalungkot ang kanyang pagkamatay, di mo inaasahan. Ang bilis lang talaga ng buhay no? Isang click lang then wala na. Sorry blogspot kung ganito ako magsalita. Myx ang salita haha! Nabababoy ang wika. Anyway, its not the language its the feelings behind these text. haha! Tama ba ako? Ayun may isa pa akong problema, alam mo naman yun, heart problem pero lalong bumigat yung pakiramdam ko dahil sa bad news na yun. Mabait si Alwyn, ang dami nyang payo na naibigay sa sakin lalo na nung panahon na down ako sa mga problema ko sa pag-ibig. Pero ngayon hindi na namin siya makakasama, kinuha na siya. Pero alam ko na masaya siya kung nasaan man siya. Kasi kasama na siya si Lord. Yun nga lang sana mabigyan ng hustisya yung pagkamatay niya.

Sa kabilang dako, naks Tagalog na Tagalog. May kung ano na nalulungkot ako ngayon, sembreak na kasi eh. Namimiss ko yung dati, Nasa Iloilo siya ngayon at nagpunta rin siya sa Boracay. Sinubukan ko siyang itext, nagrereply naman, yun nga ang cold niya. Habang nagsusulat ako sibukan ko rin siya kausapin pero hindi na siya nagrereply. Nakakalungkot at masakit kasi wala na talagang natitira na love para sa akin. Sana maunawaan mo ako kung hirap na hirap ako magmove on. Hindi dahil sa mahina ako pero hindi kasi ganun kadali yun. Slowly but surely nga ang sabi nila diba. Alam ko naman na hindi ako pababayaan ng taas. May dahilan siya. Alam ko rin na masama man sa paningin ko siya dahil sa pananakit na ginagawa niya alam kong hindi niya sinasadya un. Hindi ko naman kasi siya pwede turuan na mahalin niya ulit ako gaya ng dati. Kasi ang pag-ibig sadyang di natuturuan. Di maaaring diktahan. Nakakabaliw talaga ang pag-ibig haha! Minsan okay ang mood ko minsan naman hindi, ang resulta itetext ko naman siya. Araw-araw nagdadasal ako na maging okay na ako at hindi ko na siya namimiss. Mahirap kasi magsalita ng isang bagay na patapos, napatunayan ko na yun.

Dalawang chapter sa buhay ko ang nagbago, nawala sa tropa namin si Alwyn at nawala siya. Parehong A Ang simula ng kanilang pangalan.

Lord tulungan nyo po akong maging matatag at maging mahinahon sa mga desisyon ko sa buhay. May dahilan ang lahat kung bakit tayo nasasaktan. Ang mahalaga sa bawat pagkakamali natututo tayong bumangon at maging matatag para sa pagbabago. :)

Maikling Kuwento-

Hindi ko maayos ang application sa I-touch ko. Naiinis ako, bago ang protector pati jellycase, di ko naman maenjoy. Lagi pa rin akong late, napapansin na ako. Nalalayuan na ako sa byahe. Nakakapagod, nakakahagard.

Nagpunta ako kanina sa Rob Manila upang bumli nga ng protector gaya ng nabanggit ko kanina. Malamig.. At lalo akong nilamig nang maramdaman ko na marami na namang oras ang dapat kong patayin na mag-isa. Gusto ko siyana itext o kaya tawagan. Kaso pag naiisip ko yung mga sinasabi niya na hindi na niya kao mahal at kailangan, napapaatras na ako. Pakiramdam ko bagamat okay na naman ako, di naman buo ang aking pagkatao. Ayoko na ituloy. Kaantok pero ayoko pa matulog.

sCRAP Book..

Dear Blogspot, Lunes bagong pag-asa ngunit hindi ko na naman nagawa. Pinipilit kong lumayo subalit sa tuwing sinasabi ko iyon ay bumabalik na naman ako sa simula. Tila isang goma. Habang abala ako kanina sa pagbabasa ng mga scrapbook ng aking mga estudyante ay may nakita akong mga sobrang pangdisenyo sa scrapbook na hindi nagamit. Kinuha ko ito at nilagyan ng disenyo ang dalawa kong telepono. Yuan ang nakalagay sa isa at Juanito naman sa ikalawa. Nakakatuwa kaya't hindi ko napigilan gawin iyon. Dalawa na rin ang aking number. Di ko maiwan yung lumang number ko, sayang kasi pag nagpalit na naman ako. Walang consistency. Minsan na lang tumunog ang phone ko. At sa tuwing tumutunog iyon, inaamin ko siya agad ang una kong naiisip. Ngunit gaya ng dati lagi akong bigo. Kaya sa tuwing tumutunog ito alam kong hindi ito siya at pagbukas ko, hindi nga. Sanay na talaga ako. Masasakit ang mga salita na binibitawan niya. May halo pa ring panunumbat kahit na ito ay tapos na. Wala akong magagawa iyon na siya. Araw-araw ay dahan-dahan ko siyang inaalis sa sistema ko. Sobra na masyado na akong tanga. Gusto kong isalba ang relasyon namin sapagkat di biro ang bumuo ng ganoon at makikita mo lang sa wala. Wala nang kumakausap sa akin. Familiar na sila. Tanging magagawa ko, matulog at kumuha ng lakas upang bumangon sa pagkakadapa. Matutulog na ako.