Sulat-sulatan (liham, lihim at kung anu-ano pang
kuwento kapupulutan (ata) ng aral )
Nasa ikatlong yugto na ako ng sulat-sulatan. An proyektong naisip ko. Dahil guro ako, ako na rin ang magbibigay ng grado. Sa panahon bakante ang oras ko ay wala akong magawa kundi tumipa. Hinahayaan kong mapagod ang isip ko at kamay ko ngunit sa tuwing ginagawa ko ito ay mas lalo pang umaapaw ang ideya sa utak ko.
Kung nais ninyong mabasa pa ang una at ikalawang yugto ng sulat-sulatan ay narito ang link.
Konti na lang 2000 views na. Libre kayong magbigay ng komento at tumuligsa basta wag lang masyadong malupet na komento.
Ang ikatlong yugto ay liham ng isang tao na malapit sa aking puso mga tipong Tondo hanggang Warsaw, ganyan kalapit. Hindi ko na isinama ang ilang bahagi ng liham sapagkat bukod sa ang bagal ng pag-upload ay tinatamad ako at medyo bagsak na rin ang mata ko. Pinabibigyan ko lang ang hilig at isip ng kamay ko. Ang magsulat. (kahit walang katorya-torya)
Simula
Nakilala ko siya isang taon na ang nakakalipas. Di ko maalala kung ano ang eksaktong araw, basta summer nun. Abala ang mga guro sa paghahanda para sa pasukan nang bigla siyang dumating. Dahil nasa harapan ko ang bakanteng lamesa ay doon siya naupo. Ako yung tipong di kita kakausapin kahit na cute ka pa lalo na kung di pa naman kita kilala. Nayayabangan daw sya sa akin. Di ko alam kung bakit, tahimik lang naman ako. O siguro di ko lang siya pinapansin. (blog ko to! bawi ka sa blog mo! haha!) Natatawa ako habang ginagawa ito at sana wag mainis si Ly kung mabasa man niya ito.
Lumipas ang araw, linggo at buwan at nagsimula na kaming mag-usap. Nakakatuwa, gaya nga ng nasa sulat ang dami naming pagkakapareho. Prof. ko sa La Salle, prof. nya rin. Pati mga termino na gaya ng kudos, pagtatasa at pagsipat na nakuha namin sa La Salle ay alam din niya. Alam niya sapagkat pareho kami ng kursong kinuha. Mahilig din siyang magsulat ngunit mas masipag nga lang ako sa kanya. (hehe) Dahil nasa harapan ko nakapwesto ang kanyang lamesa ay mas lamang ako sa pagsipat sa kanyang mga ginagawa. Ayos naman, masipag siya at di ko rin makakalimutan ang koleksyon nya ng lollipop sa isang bahagi ng kanyang lamesa.
Nang lumaon ay naging magkaibigan kami. (matalik ata) Akala ko noon ay hanggang doon lang iyon subalit mas lumalim pa ang aming samahan lalo ng nabuo ang ang Dalubwiquest. (Namiss ko tuloy). Nagsimula akong magbukas ng libro ng aking buhay sa kanya. Nakinig naman siya at naglaan ng panahon para pakinggan ang kuwento ko. Gaya ko ay mayroon din naman siyang problema na ibinahagi sa akin. Iyon nga lang hindi ko alam kung may naitulong ba ako.Paborito rin niya ang snickers at milo. Naniwala naman ako ngunit habang tumatagal napapansin ko na ang dami naman niyang paborito kaya parang unti-unting nawala na yung paniniwala ko. Joke!
Kaunti na lamang ang panahon at lilisan na siya. Lilisan para sa magandang dahilan. Magkukubli na naman siya sa damit na mahaba sa lugar na iyon. Mamimiss ko siya at alam ko ring mamimiss niya ako. Kung hindi naman niya ako mamimiss, okay lang, di ko rin siya mamimiss. Joke! :)) Di ko alam pero pakiramdam ko ang pangit ng kalidad ko ng pagpapaliwanag sa tao na ito. Di ata ako naging malikhain sa yugtong ito. Pero siguro ganun talaga pag malapit sayo ang tao, walang eksaktong salita na maaaring magamit para ilarawan siya. Limitado lang ang nais kong isulat, di dahil sa tinipid ko bagkus may mga bagay na mas maganda na sarilinin na lamang.
Nagpapasalamat ako at nakilala kita, salamat sa panahon na nakinig ka at sa mga panahon na nariyan ka. Magkikita pa tayo bago ka umalis. Manlibre ka ng kape, ang paborito mo.
Mag-ingat ka kaibigan, hanggang sa muli!
.jpg)
hi
ReplyDelete